انسان از زمان های گذشته در این اندیشه بود که آیا واقعا این امکان وجود دارد که روزی به گذشته و جهانی که قبل از او وجود داشته سفر کند یا ....

آلبرت انیشتین با نظریه ی نسبیت به این مطلب البته به صورت تئوری پاسخ داد:

از نظر انیشتین اگر بتوانیم  به جسمی با سرعتی بیش تر از سرعت نور نزدیک شویم خواهیم توانست به گذشته سفر کنیم 

البته همان گونه که ابتدا اشاره کردم این نظریه فقط جنبه ی تئوری دارد زیرا اگر جسمی با سرعتی بیش تر از سرعت نور حرکت کند باید جرمش به بی نهایت میل کند اما شاید دانشمندان در آینده راهی برای این مشکل پیدا کنند.

بر خلاف گذشتگان که تصور می کردند سفر به زمان گذشته فقط با ماشین زمان انجام می گیرد امروزه این مطلب ثابت شده که امکان انجام گرفتن این امر در طبیعت وجود دارد...سیاه چاله ها

سیاه چاله  در آغاز ستاره ای بوده چندین برابر خورشید که تمام سوخت خود را سوزانده و به دلیل نیروی جاذبه ی فوق العاده ی خود تمام جرمش در خودش فشرده می شود و به جسم سیاه رنگ قیف مانندی تبدیل می شود که به دلیل نیروی جاذبه ی خود همه ی اجسام اطرافش را به درون خود جذب می کند و هیچ چیز حتی نور نمی تواند از آن خارج شود.

دو مدل سیاهچاله وجود دارد :مدل اول که ثابت است و نمیچرخد و در نتیجه هر چیزی که وارد آن شود نابود می شود

و مدل دوم که بر خلاف مدل اول می چرخد و شبیبه به فیفی است که انتهای آن به یک سفیدچاله متصل است.سفید چاله برخلاف سیاه چاله عمل میکند و هر چیزی که وارد آن شود را با سرعت بسیار زیادی به بیرون پرتاب می کند.پس اگر شیئی وارد یک سیاه چاله شود میتواند به گذشته سفر کند.

اما اگر کمی دقت کنیم متوجه می شویم که در خود نظریه ی سفر در زمان یک پارادوکس وجود دارد.      

  اجاره بدید با یک مثال توضیح بدم:

اگر من بتوانم به گذشته مثلا به قرون وسطا سفر کنم به زمانی سفر کرده ام که اصلا وجود نداشته ام پس چنین امری غیر ممکن است...؟؟؟؟ یا اگر به زمان ناصرالدین شاه سفر کنم می توانم جلوی کشته شدن امیرکبیر را بگیرم و تاریخ را دگرگون کنم...؟؟؟؟؟؟؟؟؟

نضریه ی جهان های موازی پاسخ این پرسش را  داده.  طبق این نظریه جهان هایی مشابه جهان ما به صورت موازی وجود دارند. پس اگر من به گذشته سفر کنم دیگر در جهان کنونی نخواهم بود .طبق این نظریه بینهایت جهان موازی وجود دارد و ما هر دست کاری که در گذشته انجام بدهیم یک جهان جدید پدید می‌آید...

نوشته شده در یکشنبه دوم فروردین 1388ساعت 18:55 توسط ملیحه| |

منجمان سردترين نقطه در عالم را شناسايي کرده اند. اين مکان، توده گازي است
که در فاصله ي دور، از ستاره اي که در مرحله ي دوم زندگي اش قرار دارد، خارج
مي شود. اين توده ي گاز که سحابي بومرنگ ناميده مي شود، جزء جوانترين گروه از
سحابي هاست و جزئيات آن توسط تلسکوپ فضايي هابل مشاهده شده است.
به نظر مي رسد ستاره ي مرده ي مرکزي، اين گاز را با چنان سرعتي از خود
خارج کرده که گاز، سرد شده و دماي آن به اندازه اي رسيده که حتي سردتر از
اشعه ي زمينه اي کيهاني است که کل عالم را مي پوشاند.
تصوير تلسکوپ هابل، سحابي سياره اي جواني را در صورت فلکي
قنطورس نشان مي دهد که 5000 سال نوري از ما فاصله دارد. سحابي سياره اي
در اطراف يک ستاره ي مرکزي روشن، زماني که ستاره در آخرين مرحله از زندگي
خود گازهايي را به خارج مي فرستد، شکل مي گيرد.
در سال 1995 منجمان دريافتند که اين مکان سردترين نقطه اي است که تا کنون
خارج از يک آزمايشگاه زميني کشف شده، به طوريکه دماي آن -272 درجه
سانتيگراد، يعني يک درجه گرمتر از صفر مطلق است. حتي پرتوهاي زمينه اي
کيهاني -270 درجه ي سانتيگرادي هم گرمتر از اين سحابي است. به اين ترتيب،
اين سحابي تنها جرمي است که دمايي پايين تر از اشعه ي زمينه اي کيهاني دارد.
تصوير اخير هابل، کمانهاي کمرنگ و ميله هاي شبح مانندي را در گاز منتشر شده
از سحابي مشخص مي کند. اين سحابي کاملا متفاوت با ديگر انواع خود که
مشاهده شده اند به نظر مي رسد. محققان تصور مي کنند اين توده ي گاز آن
قدر جوان است که زمان کافي براي شکل گيري ساختار متقارن آن وجود نداشته.
آنها احتمال مي دهند سرماي قابل ملاحظه ي ابرهاي گازي، اثر هسته ي غير عادي
ستاره باشد. به نظر مي آيد اين ابرها توسط باد شديدي باسرعت 500000
کيلومتر در ثانيه، که گازهاي بسيار سرد را در فاصله اي دور از ستاره ي مرکزي جا به جا
مي کند، به وجود آمده باشد. اين ستاره ي مرده، هر سال مقداري از جرم خود
را به اندازه ي يک هزارم جرم خورشيد از دست مي دهد و اين فرآيند، احتمالا
تا يک هزار سال ادامه دارد. مقدار جرم از دست رفته، ده تا صد برابر بيشتر از جرمي
است که در اجرام مشابه ديگر از بين مي رود. اين توسعه ي سريع و
سرد شدنهاي بعدي باعث شده تا ناحيه کشف شده ،
سردترين منطقه از کيهان خوانده شود.

نوشته شده در جمعه هجدهم بهمن 1387ساعت 0:34 توسط ملیحه| |

نوشته شده در سه شنبه هفدهم دی 1387ساعت 23:11 توسط ملیحه| |

نوشته شده در سه شنبه هفدهم دی 1387ساعت 23:1 توسط ملیحه| |

نوشته شده در سه شنبه هفدهم دی 1387ساعت 22:56 توسط ملیحه| |

"آسانسور فضايي" يكي از گيج كننده ترين مفاهيمي علمي - فضايي است كه در يك دهه گذشته و با مطرح شدن بديع ترين ايده ها درخصوص طراحي آن به تصور شكل گيري ستوني فلزي ميان زمين و نقاط دور دست فضايي ديگر به عنوان يك افسانه علمي نگريسته نمي شود.

به گزارش خبرگزاري مهر، دانشمندان ژاپني در كنار همتايان اروپايي خود از جمله پيشگامان برجسته طراحي و ارائه ايده هاي مختلف جذاب درخصوص ساخت آسانسورهاي فضايي بوده اند. در حقيقت مي توان آنها را به نوعي از پيشگامان تبديل ايده هاي مطرح شده در افسانه هاي علمي به واقعيت قلمداد كرد.

بشر تا به امروز توانسته است با قرار دادن خود در دل شاتلها و كپسولهاي مختلف و مدرن فضايي خود را از مرزهاي فضا عبور داده و با به جان خريدن خطراتي مرگبار و سفرهاي سخت و طولاني به اكتشافاتي در اطراف زمين بپردازد اما پيش بيني مي شود قرن بيست و يكم زمان آن باشد كه بشر بتواند بدون دغدغه اي خاص و بيشتر در قالب يك سفر تفريحي با كمترين خطرات ممكن از مرزهاي فضا عبور كند.
از نظر شيمي دانان، فيزيكدانان و دانشمندان علوم مواد در سراسر دنيا، آسانسورهاي فضايي در برگيرنده مفاهيمي پيچيده اي هستند. استفاده از كابلهايي قدرتمندتر و در عين حال سبكتر از هرگونه فيبري كه تاكنون در دنيا ساخته شده است و متصل كردن آن از يك سو به پايگاهي زميني و ثابت نمودن آن در ايستگاه ماهواره اي در خارج از اتمسفر زمين، سه مانع پيچيده ايست كه براي غلبه بر آن ايده هاي مختلفي ارائه شده است.

به گزارش مهر، برخي از اين ايده ها دربرگيرنده استفاده از كابلي به طول 36 هزار كيلومتر است كه وظيفه اصلي آنها حمل اتاقكهاي ويژه حمل مسافران و دانشمندان به خارج از مرزهاي فضا عنوان شده است. به گفته دانشمندان طراحي و ساخت اين حامل هاي فضايي گرچه از حيث پيچيدگي به گرد ساختار فوق پيچيده شاتلهاي فضايي نخواهد رسيد اما ساخت آنها مستلزم استفاده از تكنيكهاي فوق مدرن مهندسي است.
دانشمندان اين طرحها و از جمله ايده ارائه شده از سوي دانشمندان ژاپني بر اين اصل كلي استوار است كه شمار قابل توجهي از حاملهاي فضايي به اين كابل متصل بوده و به لطف وجود ابر‍ژنراتورهاي خورشيدي هيچ نگراني نيز از بابت تأمين انرژي حركتي مورد نياز اين حاملها نيز وجود نخواهد داشت.

نكته اي كه در اين ميان موجب دلگرمي دانشمندان شده است اين است كه نيروي مورد نياز براي خروج حاملهاي فضايي تشكيل دهنده آسانسور به خارج از مرزهاي فضا تا 100 برابر كمتر از انرژي است كه شاتلها براي فرار از زمين صرف مي كنند.

به گزارش مهر، ايده جذاب و هيجان برانگيز آسانسورهاي فضايي، دانشمندان كشورها و مراكز تحقيقاتي مختلف جهان از ناسا گرفته تا شركتها و مراكز كوچكتر را بر آن داشته است تا ايده هاي گوناگوني را درخصوص ساخت آسانسورهاي فضايي ارائه كنند اما نكته اساسي اين است كه تأمين امنيت جاني فضانوردان، دانشمندان و مسافران عادي آنها مهمترين و چالش برانگيزترين مرحله در فرآيند طولاني مدت ارائه آسانسورهاي فضايي است.

به نقل از خبرگزاري مهر

نوشته شده در سه شنبه هفدهم دی 1387ساعت 22:19 توسط ملیحه| |

نوشته شده در سه شنبه هفدهم دی 1387ساعت 21:55 توسط ملیحه| |